Табассум ДӮСТИ БЕАДОЛАТ

Табассум ДӮСТИ БЕАДОЛАТ


Боре Мулло Насриддин хонадор шуд. Вай як занаки ланг, якчашма, бедандон тоссар ва букриро ба занӣ гирифт.
Яке аз дӯстонаш, ки ин занакро нағз мешинохт, пурсид:
-Мулло, чаро ту ин гуна як зани бадбашараро ба занӣ гирифтӣ?
-Ҳамин хелаш нағзтар аст, — ҷавоб дод Мулло. – Камтар кӯчагардӣ карда, бештар дар хона мешинад.
-Охир вай базӯр бо як чашмаш мебинад.
-Инаш ҳам нағз, — ҷавоб дод Мулло, — ман чӣ коре накунам, вай нисфи онро мебианд.
-Вай дандон ҳам надорад!
-Эҳ, бе он ҳам, дар хона ягон чизи хӯрданӣ наст.
-Хайр, ба калиаш чӣ мегӯйӣ?
-Э мон-е, ҳар ҳафта барои мӯйи вай пули ҳиноро ман аз куҷо меёбам?
-О Мулло, вай букрӣ аст?
-Ту ҳам беинсофӣ-дия, мехоҳӣ, ки вай ягон айбе надошта бошад?!
Таҳияи Бахтиёри ҶУМЪА

Мо дар шабакаҳои иҷтимоӣ