ТАЪРИХИ РӮЗ: Ҷанги Ҷалолиддин Мангубердӣ ва Чингизхон дар дарёи Синд

Тавсифи баъзе рӯйдодҳои таърихи кишвари мо дар 25-уми ноябр.
907 (1113 сол пеш) — Исмоили Сомонӣ, амири давлати Сомониён вафот кард. Таърихнигор Наршахӣ менависад (маънояш чунин аст): «Амир Исмоил чанд муддат бемор буд. …дар соли дусаду наваду панҷум дар зери дарахти калоне дар ҳамон боғ даргузашт.
Худо ӯро баракат диҳад, зеро дар замони ӯ Бухоро пойтахт буд ва тамоми амирони сулолаи Сомониён дар Бухоро зиндагӣ мекарданд. Ҳеҷ яке аз амирони Хуросони қаблӣ дар Бухоро зиндагӣ намекарданд. Ӯ дар Бухоро монданро баракат меҳисобид, қалбаш ба ҷуз Бухоро дар ҷое ором намегирифт… Пас аз марги Амир Исмоил, писараш ба ҷои ӯ гузашт. Ба ӯ лақаби «Амири Мозӣ» — «Амире, ки аз олам чашм пӯшид» буд.

1221 (799 сол пеш) — Дар рӯзи ҳаштуми моҳи Шаввол, соли 618 ҳиҷрӣ (25-уми ноябри соли 1221 мелодӣ), ҷанг дар байни Ҷалолиддин Мангубердӣ ва Чингизхон дар соҳили дарёи Синд баргузор шуд. Як қатор таърихнигорони асримиёнагии мусулмон қайд мекунанд, ки чунин ҷанги хунин, шадид ва ваҳшатнок дар таърих ҳеҷ гоҳ рух надода буд.
Муаррихон Баҳодир Эшов ва Аброр Одилов қайд мекунанд, ки Ҷалолиддин ва лашкари ӯ намунаҳои бемисли мардонагӣ ва шуҷоат нишон додаанд. Танҳо дар рӯзи сеюм лашкари Чингизхон бартарӣ ба даст оварданро сар кард. Писари Ҷалолиддин, ки тақрибан 7-8 сола буд, аз ҷониби Чингизхон асир гирифта кушта шуд.
Амин Малик ва бисёр фармондеҳони дигар, ки дар ҷанг мардонавор меҷангиданд, низ кушта шуданд.

Ҷалолиддин дар ҳама ҳолат худро гум накард, ҷасорат ва мардонагӣ, иродаи матн дошт. Ба гуфтаи муаррихон Ҷувайнӣ, Рашидиддин ва дигарон, Чингизхон аз ҷасорати Ҷалолиддин ба ваҷд омада, ба писаронаш гуфтааст: «Падар бояд танҳо чунин писар дошта бошад», — ва таъқиботро манъ кардааст.

1902 (118 сол пеш) — муҳандис-гидротехник, узви вобастаи Академияи илмҳои Ӯзбекистон, Ирригатори шоистаи Ӯзбекистон, Ходими шоистаи илм ва техникаи Ӯзбекистон Раҳматулла Алимов таваллуд шудааст (вафот 1987).

1910 (110 сол пеш) — Ҷамъияти бостоншиносии Русия шарқшиноси маҳаллӣ Василий Вяткинро бо медали тиллоии ба номи шарқшиноси маъруф, академик Виктор Розен ҳамчун «муҳаққиқи маъруфи ганҷҳои бостоншиносии Туркистон» ва барои ёфтани боқимондаҳои расадхонаи Улуғбек сарфароз гардонд.

1911 (109 сол пеш) — марди низомӣ, генерал-лейтенант Файзулла Норхӯҷаев таваллуд шудааст (вафот 1983). Вай муаллифи китоби «50 соли ҷанг» аст.

1975 (45 сол пеш) — Дар вилояти Тошканд ноҳияи Тошканд таъсис дода шуд.

2005 (15 сол пеш) — Қарори Девони Вазирони Ҷумҳурии Ӯзбекистон «Дар бораи такмили фаъолияти Академияи рассомии Ӯзбекистон».

Мо дар шабакаҳои иҷтимоӣ