6-уми ноябр – зодрӯзи нависандаи маъруф, арбоби давлатӣ Шароф Рашидов мебошад

Нависандаи маъруф, арбоби давлатӣ Шароф Рашидов 6-уми ноябри соли 1917 дар Ҷиззах дар оилаи деҳқон таваллуд шудааст. Баъди гирифтани маълумоти ибтидоӣ дар мактаби миёна, соли 1934 дар техникуми педогогии Ҷиззах таҳсил кардааст. Пас аз хатми Донишгоҳи давлатии Самарқанд дар соли 1941, ӯ ба ҳайси омӯзгор ва хабарнигор фаъолияти худро оғоз кардааст. Аз соли 1938 то 1941 дар рӯзномаи вилоятии Самарқанд кор кардааст. Солҳои 1941-1942 дар Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ иштирок кардааст. Сипас аз фронт баргашта, аз соли 1944 то 1947 дар вилояти Самарқанд дар вазифаҳои роҳбарӣ кор кардааст.
Аз соли 1947 то 1949 муҳаррири рӯзномаи ҳозираи «Ӯзбекистон овози» буд. Аз соли 1949 то 1950 раиси Иттифоқи нависандагони Ӯзбекистон, солҳои 1950-1959 раиси Президиуми Шӯрои Олии Ӯзбекистон ва аз соли 1959 то 1983 котиби якуми Ҳизби коммунистии Ӯзбекистон буд.
Шароф Рашидов аз соли 1930 аввалин шеърҳои худро эҷод кардааст. Аввалин маҷмӯаи ашъораш бо номи “Самарқанд куйлари” («Оҳангҳои Самарқандӣ») аз чоп баромадааст. Шеърҳои ӯ, ки дар давраи Ҷанги Дуюми Ҷаҳон навишта шудаанд, соли 1945 дар маҷмӯаи “Қаҳрим” ба табъ расидаанд. Вай ҳамчун як мунаққидва адабиётшинос ҳам шӯҳрат пайдо кардааст.
Он достони «Ғолибон» -ро (1953) аз нав кор карда баромада, соли 1972 дар шакли роман ба табъ расонид. “Бӯрондан кучли” (“Қавитар аз тӯфон”) дар соли 1958 ва “Қудратли тӯлқин” (“Мавҷи қудратнок”) дар соли 1964 таваллуд шудаанд. Дар ин асарҳо меҳнати пурмашаққати мардуми мо дар солҳои эҳёи пас аз ҷанг ифодаи бадеӣ пайдо кардааст.
Қиссаҳои лирикӣ ва филмномаи «Коинот» (1957)-и ӯ бо услуби достонҳои анъанавии Шарқ навишта шудаанд, ки ҷавонӣ, баҳор ва шодии зиндагии зеборо васф мекунанд.

Мо дар шабакаҳои иҷтимоӣ