Ларзиш (тремор) дар дастҳо як падидаи муқаррарӣ аст, ки ҳама аз сар мегузаронанд ва дар илм ларзиш номида мешавад. Сабаби ин аксар вақт метавонад ҳаяҷони шадид, стресс, меҳнати вазнини ҷисмонӣ, бехобӣ бошад. Ҳатто дар ҳолатҳои муқаррарӣ, қариб ҳама ларзиши беихтиёр доранд.
Ларзишҳои шадид дар лаҳзаҳои ҳаяҷон аз сабаби адреналин ба вуҷуд меоянд. Ҳар гуна ҳаяҷон/стресс аз ҷониби организм ҳамчун таҳдиди беруна қабул карда мешавад ва гормони адреналин ба хун хориҷ мешавад. Адреналин фишори хунро зиёд мекунад ва миқдори зиёди энергияро ба мушакҳо интиқол медиҳад. Аммо мо наметавонем ин энергияро сарф кунем, зеро мо аз касе намегурезем ё мубориза намебарем, балки бо тарси ботинии худ мубориза мебарем. Баъд организм маҷбур мешавад, ки мушакҳои шуморо бе иҷозати шумо ҳаракат диҳад, то энергияи зиёдатиро раҳо кунад ва фишори хунро ба ҳолати муқаррарӣ баргардонад.
Умуман, ин ҳолати нохушро пешгирӣ кардан мумкин аст. Барои ин, шумо бояд нафаси чуқур кашед, онро 4 сония нигоҳ доред ва сипас дубора оҳиста нафас бароред.
Дар хотир доред, ки агар ларзишҳо доимӣ ва шадид бошанд, сабаб метавонад аз эпилепсия то бемории Паркинсон ва дигар бемориҳои системаи асаб фарқ кунад.
