Ovozi.uz

Ғаффорӣ фазилати ӯ буд

«Ғаффор», ки яке аз номҳои Аллоҳ буда, дар мисраъҳои Ҳазрати Алишер Навоӣ истифода шудааст, маънои раҳмдил ва бахшандаро дорад. Оё номҳое, ки ба кӯдакон дода мешаванд, бо иродаи Офаридгор аст ё номи гузошташуда сарнавишти инсонро муайян мекунад? Намедонам, аммо ҳамаи мо эҳсос мекардем, ки ин ном, ки падари Ғафурҷон Маҳмудов — устод Маъруфӣ барои фарзанди азизи худ интихоб кардааст, ба дӯсти мо мувофиқ аст.

Номи Ғафурҷон ба ҷисмаш монанд буд. Меҳрубон, дилсӯз ва бахшанда буданро гуфтан осон аст. Дар асл, нодонӣ, ки душмани ин фазилатҳои бузург аст, ҳамеша бо онҳо мухолифат мекунад ва кӯшиш мекунад, ки «ман»-и шахсияти инсонро ошкор кунад. Танҳо одамони доно ва қавӣ метавонанд онро бо сабр паси сар кунанд. Ин аз шахс ақл ва зиракиро талаб мекунад. Ба фикри ман, дӯсти мо ҳамаи ин хислатҳоро дар худ таҷассум кардааст.

Ғафурҷон шахси хеле хушмуомила, меҳрубон, хоксор ва камтар буд. Дар тӯли беш аз сӣ соли дӯстӣ ва равуоҳои оилавӣ, ман дар ёд надорам, ки як маротиба ҳам ӯ хашмгин шуда бошад. Ба феъли тезу тунди ман тоқат кардан осон нест, аммо Ғафурҷон тоқат мекард ва мегуфт: «Парво накун, ҳамаи ин мегузарад».

Ӯ дар шуъбаи илмии донишгоҳ кор мекард. Идораҳои мо дар паҳлӯи якдигар буданд. Мо қариб ҳар рӯз якдигарро медидем. Баъдтар, ӯро декани факултаи филологияи тоҷики Донишгоҳи давлатии Самарқанд таъин карданд. Ӯ корҳои бузурги ташкилӣ ва маънавӣ-тарбиявиро анҷом дод, ки обрӯ ва нуфузи факултетро баланд бардошт, ба эътирофи он дар ҷумҳурӣ мусоидат кард. Ӯ олимон ва академикҳои машҳурро аз Тоҷикистон барои кор даъват кард.

Бо гузашти вақт, ӯ муҳаррири рӯзномаи «Овози Самарқанд» шуд. Шумораи хонандагони рӯзномаро зиёд кард, донишҷӯёни эҳтимолиро тарбия кард. Ӯ ба таваҷҷуҳи президенти кишварамон ноил шуд, ҷоизаҳои ҳукуматӣ гирифт ва ҳамчун депутат манфиатҳои мардумро дар саҳнаҳои калон ҳимоя кард.

Ғайр аз корҳои эҷодӣ, ташкилӣ ва ҷамъиятӣ, ӯ ба таҳқиқоти илмӣ машғул буд. Соли 1999 монографияи «Мавзӯи истиқлолияти миллӣ дар адабиёти ҷадидия»-ро нашр кард.

Ғафурҷон, ки умри худро дар миёни илму маърифат гузаронида, аз он ғизо гирифтааст, намунаи дурахшони зиёиёни Самарқанд буд. Академик Ботирхон Валихоҷаев низ дар бораи нармӣ ва меҳрубонии ӯ ба одамон сухан мегуфт. Чӣ тавре ки мегӯянд: «Паранда дар лонааш ҳар чиро бинад, ҳамонро мекунад», Ғафурҷон ин хислатҳоро аз падараш, устод Маъруфӣ мерос гирифта буд. Ғайр аз ин, падарарӯси ӯ, домулло Насруллохон, низ ба афзоиши қобилияти ӯ саҳм гузоштааст.

Армони мо ин аст, ки дӯстам, агар имрӯз зинда мебуд, корҳои барои ҳамаи мо фоидаоварро анҷом медод. Аз он афсӯс мехӯрем, ки ӯ аз сояи иморате, ки бунёд намудааст, аз меваҳои дарахтони шинондааш баҳра барад ва роҳати заҳматҳои худро надида, аз олам даргузашт.

Суҳбати охирини мо бо Ғафурҷон дар тӯйи хешовандон буд. Суҳбати хубе доштем ва масъалаҳои худро ба таври худ «ҳал» кардем. Аммо ман ҳеҷ гоҳ тасаввур намекардам, ки ӯ камтар аз як моҳ пас моро тарк мекунад. Вақте ки мо ба Тошканд расидем, мехостем боз вохӯрем. Ин мулоқот ба қиёмат монд…

Ӯ ҳама кори аз дасташ меомадаро барои беҳтар кардани маънавияти халқамон кард. Бо хислат ва рафтори худ барои ҳамаи мо намуна шуд. Бо келин фарзандони солеҳро тарбия кард. Азизҷон, Акбарҷон, духтаронаш бо тарбияи волидонашон ба воя расида, дар ҷомеа ҷойгоҳи худро пайдо карданд.

Бигзор рӯҳи дӯстам шод ва охираташ обод бошад!

Суюн КАРИМОВ,
профессори ДДС, Мураббии шоистаи ҷавонони Ӯзбекистон.