Барои дарди сар аз оромӣ ва хотима додан ба андешаҳои зиёд, давои беҳтаре нест.
Ҳангоми дарди сар шумо набояд умуман масҳ кунед. Дар ҳолати дарди сар, масҳ задани кафи пой ва мушт задан хуб фоида дорад. Намудҳои зиёди дарди сар вуҷуд доранд: дарди сар метавонад дар натиҷаи тағирёбии рӯҳия, мигрен, шамолкашӣ, тамаркузи шадид, хастагии шадид, заҳролудшавӣ, таъсири табиӣ ва ғайра ба вуҷуд ояд. Дар табобати он ин омилҳоро ба назар гирифтан лозим аст. Шахси дарди сар барги гули садбарги сурхро ҷӯшонида ё бо равғани дар офтоб захирашуда бимоланд, аз дард халос мешавад. Пӯсти сабзи тару тозаи чормағзро майда карда, бо ҳино даромехта, ба сар гузошта банданд, дардро таскин медиҳад.
Гули бобуна (ромашка)-ро дар об ҷӯшонида, ҳамчун чой бинӯшанд, барои дарди сар фоида дорад. Агар сар чарх занад, оби гиёҳи сунбулро ҷӯшонида бинӯшанд, қатъ мешавад. Агар дарди сар аз камхунӣ бошад, себ, биҳӣ, ангур ва бодомро бо шакар даромехта бихӯранд ва чой бихӯранд, дардро таскин медиҳад.
