Ёди муаллимоне, ки пояи рушди илм, манбаи нури маърифат мебошанд, ҳеҷ гоҳ фаромӯш нахоҳад шуд. Онҳо одамони фидокоре ҳастанд, ки на танҳо ба донишҷӯён дониш медиҳанд, балки дар дилҳои онҳо тухми муҳаббат ба илмро мекоранд ва онҳоро ҳамчун мутахассисон ва ватандӯстони оянда тарбия мекунанд. Муаллим на танҳо муаллим, балки мураббӣ низ мебошад, ки роҳи ҳаёти донишҷӯро равшан мекунад ва ба ӯ самти дурустро нишон медиҳад.
Муаллими ҳақиқӣ на танҳо дорои дониши амиқ, балки таҷрибаи бебаҳо, хислатҳои инсонӣ ва маънавияти баланд низ мебошад.
Ӯ кӯшиш мекунад, ки қобилияти мустақилона фикр кардани донишҷӯро инкишоф диҳад, дар ҷаҳони ботинии ӯ гули истеъдодро ошкор кунад. Дар баробари изҳори андешаҳои танқидӣ, ӯ дастгирӣ ва рӯҳбаланд кардани донишомӯзро фаромӯш намекунад. Зеро, барои муаллим муваффақияти донишомӯз пирӯзии шахсии ӯ, як қадами устувор ба сӯи оянда аст!
Муаллим, инчунин бояд бо ҳаёти шахсии худ намуна бошад. Сифатҳое, ба мисли ростқавлӣ, меҳнатдӯстӣ, фидокорӣ, адолат ва кори доимӣ болои маҳорати худ қисми ҷудонашавандаи ҳаёти ҳаррӯзаи ӯ мебошанд.
Хулоса, муаллими ҳақиқӣ на танҳо барои иҷрои вазифа, балки барои ташаккули шахсият, тарбияи насли нави олимон ва мутахассисон низ хизмат мекунад. Калиди идомаи анъанаи устод-шогирд дар тӯли асрҳо ва рушди илм маҳз дар дасти чунин муаллимони мақсаднок ва фидокор аст. Ба шарофати заҳмати онҳо чароғи маърифат хомӯш намешавад, илм ва ҷомеа рушд мекунад.
Зироат СОЛИЕВА,
устоди калони факултети забони англисии
Донишкадаи давлатии забонҳои хориҷӣ
