Абуалӣ ибни Сино дар бораи арпабодиён чунин мегӯяд: «Он чашмро тез мекунад ва вақте ки чашм об пайдо мекунад (яъне катаракта) муфид аст. Он пешобро меронад, шакли ёбоии арпабодиён сангҳоро майда мекунад ва барои гурдаҳо ва масона муфид аст. Агар тухми онро якҷоя бо реша бихӯранд, дарунро сахт мекунад».
Меваҳои пурра пухтаи он ҳамчун мазза барои хӯрок истифода мешаванд. Онро дар нонпазӣ, шириниҳо (қаннодӣ) ва тайёр кардани арақу ликёр истифода мебаранд. Инчунин барои бӯйи хуш додан ба маринадҳо, мураббоҳо ва барои намак кардани сабзавот (бодиринг, лаблабу, гулкарам, сабзӣ ва ғайра) истифода мешавад. Меваи он 1,2-3,2 фоиз (баъзан то 6 фоиз) равғани эфирӣ, то 28,4 фоиз равған, сафеда ва дигар моддаҳо дорад.
Равғани эфирии арпобиён моеъи беранг ё зардранг бо бӯи хоси гуворо ва таъми ширин аст. Он аз 80-90% ҷузъи асосии он — анетол иборат аст.
Дар таркиби хокистари мева намакҳои калий, калсий, оҳан, мис, спирт, хром, алюминий, селен, молибден, стронций, никел, бор ва дигар макро ва микроэлементҳо мебошад.
Табибони қадим меваи онро дар табобат васеъ истифода мебурданд. Он барои варами рӯй ва пойҳо, ҷигар, сипурз, гурда, бемориҳои масона, душвории нафаскашӣ, дарди сар, чашм ва дигар бемориҳо ва ҳамчун пешобкунанда тавсия дода мешуд.
Дар тибби халқӣ, ҷӯшоби аз мева тайёршуда барои табобати бемориҳои меъдаву рӯда истифода мешавад. Ин дамкунӣ инчунин ҳамчун барангезандаи иштиҳо, пешобкунанда ва карминативӣ, диафоретикӣ, исҳоловар ва ташнагиро сабуккунанда истифода мешавад.
Равғани эфирӣ ба луобпардаҳои дандон таъсири антисептикӣ, зиддиилтиҳобӣ ва асабонияти қавӣ дорад. Аз ин рӯ, меваи он, равғани эфирӣ ва доруҳои аз онҳо тайёршуда дар тибби илмӣ ҳамчун экспекторант, барои бронхит ва дигар бемориҳои роҳи нафас ва табобати овози хиррӣ истифода мешаванд. Мева ва равғани эфирӣ инчунин дар бемориҳои гурда, масона ва роҳҳои пешоб, ҳамчун исҳоловар ҳангоми газидан, барои беҳтар кардани фаъолияти рӯда ва дар табобати баъзе шамолхӯрӣ истифода мешаванд.
