Турб истеҳсоли сафроро зиёд мекунад, фаъолияти ғадудҳои ҳозимаро беҳтар мекунад, перисталтикаи рӯдаро беҳтар мекунад ва хосиятҳои зиддисклеротикӣ дорад. Ин хосиятҳо барои барангехтани иштиҳо, табобати атонияи рӯда қабзият, холетсистит ва сангҳои заҳра муфиданд.
Абӯалӣ ибни Сино турб ва шарбати онро барои беморони гирифтори бронхит тавсия додааст. Он ҳамчун экспекторант барои бемориҳои шамолхӯрӣ, гулӯ ва шуш истеъмол карда мешавад. Витамини С, фосфор, руҳ ва баъзе витаминҳои В, ки дар турб мавҷуданд, барои пӯсти инсон хеле муфиданд. Турб ҳарорати баданро паст карда, илтиҳоби аз ҳарорати баланд ба вуҷуд омадаро бартараф мекунад.
Ҳолатҳое, ки истеъмоли он мумкин нест — инҳо илтиҳоби шадиди ҷигар ва гурдаҳо, баъзе бемориҳои меъда, масалан, гастрити гиперасидӣ ва рӯдаҳо, агар ин бо илтиҳоби луобпарда алоқаманд бошад, инчунин баъзе бемориҳои дилу раг мебошанд. Ҳангоми ҳомиладорӣ: бо илтиҳоби рӯдаҳо; бо захми меъда ва рӯда; ҳангоми бемориҳои ҷигар ва гурда (ба истиснои ҳолатҳои пайдоиши санг); ҳангоми гастрит бо кислотанокии баланд; одамоне, ки ба наздикӣ сактаи қалбӣ кардаанд, набояд турбро аз ҳад зиёд истеъмол кунанд.
